Het paard van Herderik

16 juni 2010 at 9:48 am 1 reactie

Toen ik eind jaren ’70 en begin jaren ’80 studeerde gold nog een ouderwets curriculum voor de hoogleraren en wetenschappelijk medewerkers. Zij waren na hun afstuderen begonnen als leraar op een middelbare school, en hadden daar geleerd een in principe ongeïnteresseerd publiekje toe te spreken. De meest inspirerende leerkrachten deden hun eigen onderzoek ernaast en vielen op in de wetenschappelijke wereld. En zo maakten ze de overstap naar de universiteit. Geen wonder dat mijn hoorcolleges vaak een plezier waren en de hoogleraren meer op stand-up comedians leken.

Sommigen stegen daar nog bovenuit. Die gebruikten humor om je hersens extra te prikkelen, en dan gebeurde er iets dat je nooit meer zou vergeten. Zo’n docent was H.P.H. Jansen, hoogleraar Middeleeuwse Geschiedenis in Leiden.

Ik volgde voor mijn doctoraal een werkcollege bij Jansen en dat betrof de vertaling van een kroniek van een Groningse abt uit de dertiende eeuw. Zijn naam was Emo van Wittewierum. De kroniek was geschreven in middeleeuws latijn met af en toe een “Gronings accent”. Dat betekende dat uit de tekst zelf niet altijd duidelijk werd wat er beschreven werd. Jansen wist dat, en was daarop voorbereid.

Op een bepaald punt in de tekst was er een overval gepleegd op een zekere Herderik. Hij zat te paard. Er gebeurde iets, maar de tekst was niet duidelijk genoeg. Met ongeveer tien studenten en Jansen zaten wij te stuntelen met het Gronings latijn. En toen riep Jansen mijn buurman: “” meneer Brand, komt u eens hier, u bent Herderik!”. Hanno keek mij aan (“wat gaan we nu beleven?”) en begaf zich naar de andere kant van de tafel. “Meneer Luns, komt u ook eens hier, u bent het paard van Herderik!”.

En zo kon het gebeuren dat in in de laatste fase van mijn academische studie, daartoe aangezet door mijn alom zeer gerespecteerde hoogleraar, ik met Hanno op mijn rug in de collegekamer stond. De situatie rond Herderik werd nagespeeld, en wij kwamen er uiteraard helemaal uit. We hebben ons suf gelachen, maar de uitkomst was dat we verder konden met het verhaal uit de kroniek.

Jansen had dat uiteraard heel anders kunnen doen. Hij wist wel wat de juiste vertaling was. Maar hij koos voor deze oplossing omdat hij ons zo nog meer bij het verhaal kon betrekken. En dat is gelukt. Dit vergeet ik NOOIT meer.

Advertenties

Entry filed under: Uncategorized.

De kracht van het verhaal Tankstation

1 reactie Add your own

  • 1. Bas van Schijndel  |  17 juni 2010 om 11:29 am

    Hoi Alexander
    Leuke anekdote van die hoogleraar. Zo weet ik nog dat ik een leraar Duits had op de middelbare school die ons iedere les beloonde indien wij goed meegedaan hadden. De beloning was een sketch uit een van de shows van de Duitse komiek Otto Waalkes. De tv ging dan aan en wij lagen dubbel van het lachen bij de flauwekul van deze komiek. Het “mes” sneed aan 2 kanten, want wij hadden plezier en tegelijkertijd spijkerden wij onze kennis van de Duitse taal bij.
    Ich wunsche dir alles gute Alex, schone grussen von Bas van Schijndel

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Stamboeck

Alexander Luns

Stamboeck’s Blogs


%d bloggers liken dit: