Mijn geschiedenisleraar

7 september 2010 at 11:34 am Plaats een reactie

Ik zat in Den Haag op school op Het Nederlandsch Lyceum. Een instituut. In de tachtiger jaren door dwalingen in het beleid jammerlijk ten onder gegaan.
Ik heb daar vier geschiedenisleraren de revue zien passeren, ik wilde er twee even uitlichten.

De eerste was de heer Veenhoven. Ik had les van hem in 4 en 5 VWO. Een ouderwetse leerkracht die toevallig ook mijn moeder in de klas had meegemaakt. Tegen zijn pensioen aan. Hij was zó aardig dat hij niet veel hinder ondervond in de klas, de leerlingen vonden hem daar te aardig voor.
Veenhoven was een ouderwetse verteller. Het beeld dat ik van hem op mijn netvlies heb is staand voor de klas, vertellend. Als hij iets wilde benadrukken nam hij een klein stapje naar voren, en dan weer terug. Hoeveel meters hij zo op een dag aflegde liet zich raden. Hij deed weinig met het boek, maar vertelde, en je hing aan zijn lippen.
Hij vertelde meer dan wat de methode aanreikte. En bij een schriftelijke overhoring was hij altijd onder de indruk als je ook meer feiten gaf dan hij vroeg. Zo werden de leerlingen opgevoed met een open goaltje: lange lappen tekst als beantwoording op een vraag met veel informatie die vaak ook niet op de vraag betrekking had. Dat scoorde extra punten. Altijd leuk als je iets moest compenseren.

De tweede kwam pas op onze school toen wij naar 6 VWO gingen. De heer Brummel. Natuurlijk overwicht, geen gedonder in de klas. Ook hij was een verteller, maar op een andere manier. Deelde een spotprent uit en vroeg aan de leerlingen wat zij ervan konden vertellen. Als dat geklungel even had geduurd nam hij het heft in handen en ging vertellen, de prent duiden. Ook hier: je hing aan zijn lippen.
Er was alleen een vuiltje: Brummel wilde tijdens een proefwerk alleen antwoord op zijn vraag. En wij waren met Veenhoven groot gebracht. Met grote verbazing zag hij al die vellen tekst aan en vroeg zich af op welke planeet hij was beland. Er verschenen grote strepen overdwars op het antwoordvel en je kreeg ook mondeling commentaar, een ironisch lachje op zijn mond en in zijn ogen.
Hij besloot uiteindelijk van ons jaar een “overgangsjaar” te maken en niet al te streng op te treden tegen de in zijn ogen veel te lange teksten op de in zijn ogen toch vrij simpele vragen. Uiteindelijk iedereen in de klas happy. Laten de lagere klassen het probleem maar hebben, niet wij in ons laatste jaar.

Veenhoven en Brummel waren leraren die thuis horen in de veel gehoorde tekst: “ik had op school een geweldige leraar waardoor geschiedenis mijn favoriete vak was”. Twee totaal verschillende types maar wat ze gemeen hadden was het vertellen, ieder op zijn eigen manier. En daarom vergeet je die mannen nooit meer.
En geschiedenis is bij uitstek een “vertel-vak”. Dat is vandaag niet meer zo voor de hand liggend, de verhalen zijn uit de methoden gesloopt. Maar elke leraar zou een Veenhoven of een Brummel moeten willen zijn.

De verhalen terug in de klas! www.stamboeck.nl

Advertenties

Entry filed under: geschiedenis, onderwijs. Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , .

De tragische keizer Marat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Stamboeck

Alexander Luns

Stamboeck’s Blogs


%d bloggers liken dit: