Marat

4 oktober 2010 at 1:43 pm Plaats een reactie

De Franse Revolutie is ongetwijfeld een van de meest aansprekende gebeurtenissen in de wereldgeschiedenis. Net als de Slag bij Nieuwpoort kennen wij met zijn allen het jaartal héél goed. En dat is niet verwonderlijk, we hebben de Franse Revolutie ook héél uitgebreid op school behandeld.

Het geschiedenisboekje wijdt een heel hoofdstuk aan deze revolutie, met heel veel plaatjes. We leren van de onthoofding van Lodewijk XVI, we leren van Robespierre en het Directoire, we leren van de sans-culottes en we leren van de bestorming van de Bastille. En we leren van Jean Paul Marat. Één van de spelers in dat lange toneelstuk, een mooi en dramatisch verhaal. Doodgestoken door Charlotte Corday in zijn bad. Hij zat in dat bad vanwege een huidziekte. Het verhaal is treffend geschilderd door Jacques-Louis David, en dat plaatje staat dan ook trots in alle boekjes.

Het geschiedenisonderwijs van nu leert de schooljeugd dat de 18e eeuw, de periode van Pruiken en Revoluties, een kenmerkend aspect kent dat als volgt klinkt: De democratische revoluties in westerse landen met grondwetten, grondrechten en staatsburgerschap. De Franse Revolutie staat daarin model als het mooiste voorbeeld, met een mooie voorganger in de Amerikaanse vrijheidsstrijd. En dat mooiste voorbeeld leren we dus met alle verhalen die daarin een rol speelden. Ook al zijn die verhalen niet allemaal even relevant.

Om die Franse Revolutie goed erin te krijgen heeft het onderwijs een aantal andere verhalen geofferd. Verhalen uit onze eigen geschiedenis. Want vergeten wordt dat in ons land eveneens een democratische ommezwaai plaats heeft gevonden, en zeker niet alleen naar Frans voorbeeld. Nee vóór 1789. En de situatie was hier anders, want wij waren een republiek met en stadhouder. En díe geschiedenis geeft meer kleur aan het hierboven genoemde kenmerkende aspect (wat een ambtelijke term is dat toch…). Denk eens aan Joan van der Capellen tot den Pol, aan Kaat Mossel, aan Goejanverwellesluis. Aan Willem V en de inval van de Pruisische troepen. Allemaal vóór 1789, en mooie illustraties van de revolutionaire sfeer in ons landje.

Wat voegt Marat dan eigenlijk toe aan de verplichte kennis van de 18e eeuw?. We leren op die manier meer van de verhalen van de Franse geschiedenis dan van de eigen. Natuurlijk moet de Franse Revolutie behandeld worden, natuurlijk moeten onze schoolverlaters daarvan weten. Maar werkt het niet verdiepend als daarnaast meer verteld wordt van de verhalen uit de Republiek aan het eind van de 18e eeuw? Om aan te geven dat het niet een Franse uitvinding was maar een veel bredere beweging.

Voor mij ligt er eens grens bij Marat. Dan leer ik liever van Kaat Mossel. En haar vriendinnen Ruige Keet en Schele Griet.

Stamboeck. De verhalen terug in de klas! www.stamboeck.nl.

Advertenties

Entry filed under: Uncategorized.

Mijn geschiedenisleraar Binnenhof by night

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Stamboeck

Alexander Luns

Stamboeck’s Blogs


%d bloggers liken dit: