Tenen krommend

3 februari 2011 at 4:58 pm 2 reacties

Soms hebben verhalen ook geen zin. Ofwel sommigen zullen het nooit leren.

Het was 1980. Ik vertoefde met vrienden op vakantie in Griekenland, huisje in de baai van Tolon. Jawel, van Odysseus! Het was bloedheet maar dat weerhield ons niet van menig bezoek aan menige oudheid. Prachtig: Mycene, Tiryns, Athene, Epidauros en een mislukte poging naar Delphi. Verder veel zand, zee-egels, kwallen, verbrande ruggen en de Telegraaf vol met overwinningen van TI Raleigh in de Tour. Het jaar van Joop Zoetemelk. Een verhaal op zichzelf!

Het gezelschap, dat was al duidelijk, was niet vies van een ritje door 40+ celcius op weg naar de klassieke oudheid. En zo hadden wij ons allemaal heel erg verheugd op Olympia. In twee krakemikken van auto’s door de bergen, schapen,  geiten en afgronden ontwijkend, kwamen wij daar aan. Eerst het museum, zo’n typisch Zuid Europees museum met vooral veel dingen en weinig verhaal. Hopelijk is dat nu beter.

Maar het meest verheugd hadden wij ons op de opgravingen. En die stelden niet teleur. En de sfeer was geweldig: tussen de krekels en cypressen lagen de zuilen in gigantische lego-onderdelen verspreid op de grond. Met een plattegrond in de hand konden we de ene na de andere tempel “in” en de fantasie deed de rest. En als klap op de vuurpijl liepen wij het stadion binnen…..

Daar stond een groepje, ofwel een bus, Nederlanders te luisteren naar hun gids. Zo een met een vlaggetje in de lucht. Wij schuifelden langzaam die kant uit om ook wat van de uitleg mee te krijgen. Doorgaans is het best leuk wat gidsen vertellen. En de man deed zijn best om een goede uitleg te geven en verhalen te vertellen.

Hij was klaar en nodigde uit tot het stellen van vragen. En voor je het wist was een even vurige als zin- en oeverloze discussie gaande over de vraag of de atleten van toen beter waren dan de atleten van nu. “Als het verleden maar gaat leven”, dacht ik bij mijzelf. Enfin, discussie bloedde dood en de gids legde uit dat hij de volgende ochtend in het hotel weer klaar zou staan voor de volgende excursie.
“Nog één vraag als dat mag”, zei een man met een zoontje. Hij keek er zeer ernstig bij, want zijn zoontje moest de indruk krijgen dat papa moeilijke vragen stelde. De gids bewaarde zijn geduld en wachtte de vraag af. En toen vroeg de man: “Is dit allemaal op schaal?”.

Ik zou niet graag op dat moment in de schoenen van die gids staan….

Stamboeck: De verhalen terug in de klas! www.stamboeck.nl

Volg Stamboeck op Twitter

Advertenties

Entry filed under: digibord, digitaal schoolbord, geschiedenis, onderwijs. Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , .

Hoorcollege Jut

2 reacties Add your own

  • 1. Jan Hemminga  |  6 maart 2011 om 2:00 pm

    Reactie gezien blad TUDelta 9 mrt 1995, over zelfportret Hubert Marie Luns. Wij hebben ook een schilderij van Luns, wschlijk een zelfportret.

    Beantwoorden
  • 2. stamboeck  |  4 mei 2011 om 12:26 pm

    Daar heb ik altijd belangstelling voor. kan ik het zien en zo ja, hoe en waar?

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Stamboeck

Alexander Luns

Stamboeck’s Blogs


%d bloggers liken dit: