Van het bos en het knekelhuis

8 augustus 2011 at 2:00 pm 1 reactie

Soms vertelt een landschap het verhaal zelf.

Ik was in Verdun om daar monumenten te bezoeken van de Eerste Wereldoorlog. Op tv had ik Geert Mak daar al eens zien optreden. Na honderd jaar later ontploffen daar in de buurt nog steeds granaten en verwonden nog steeds boeren. De tol in 2011 van de Slag om Verdun.

De slag heeft een klein jaar geduurd. Een relatief klein territorium werd symbool voor de strijd tussen Fransen en Duitsers. In totaal 263.000 doden en 492.000 gewonden.
Stil word je in het zogenaamde Ossuaire van Douaumont, een monument voor 130.000 onbekende soldaten. Hun botten liggen op de plek van dit fantastisch monument dat de strijders in hun leven poogt te herdenken. Niet voor niets de plek waar in 1984 Mitterand en Kohl de vriendschap tussen Frankrijk en Duitsland hand in hand hebben bevestigd.

Een film in het herdenkingscentrum vertelt dat de Duitsers op 21 februari 1916 gedurende de eerste acht uur van de slag meer dan 1.000.000 granaten afschoten. De slag zou duren tot 15 december. Het land was veranderd in een explosief maan-modder landschap, kapot geschoten en daardoor voor een lange periode waardeloos geworden.

Naast de vele monumenten en het museum is er niets met het landschap gebeurd. Hele dorpen zijn weggevaagd en niet meer opgebouwd. In de loop van bijna een eeuw is er een bos ontstaan. Als je het bos goed bekijkt zie je dat de bodem bestaat uit kleine kuilen en heuveltjes. Teveel en te klein voor een natuurlijke oorzaak. Eerst wekt dit verbazing, dan afgrijzen. Waar je kijkt zie je de kraters van de talloze granaten die hier zijn geland.

het bos en de kraters in de grond.

Dat bos vertelt van de afgrijselijke loopgravenoorlog, van de grote aantallen soldaten die als kanonnenvlees werden ingezet, van de propaganda die deze soldaten niet vertelde van hun kansen van overleving. Geen millimeter van het gebied was veilig. De partijen hielden elkaar in een dodelijke wurggreep. Veel gesneuvelde soldaten bleven levenloos op het slagveld achter om later in het Ossuaire te belanden.

Omdat Nederland neutraal was hebben wij minder met deze oorlog. Weinig verhalen circuleren in de familie. Wij leren netjes op school van de oorlog en de herstelbetalingen als opmaat voor WOII. Maar de emotie, zoals die er wel is bij de Tweede Wereldoorlog, ontbreekt.
Een bezoek aan het Ossuaire verandert dat in één klap. En anders wel een blik in dat bos.

Stamboeck: De verhalen terug in de klas! www.stamboeck.nl

Volg Stamboeck op Twitter

Advertenties

Entry filed under: digibord, digitaal schoolbord, geschiedenis, onderwijs, Uncategorized. Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , .

Waalsdorpervlakte Anti-helden

1 reactie Add your own

  • 1. Tom Tacken  |  13 augustus 2011 om 4:09 pm

    Mooi verhaal! Ik zal er met plezier de luisteraars naar mijn podcast Veertien Achttien op attenderen.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Stamboeck

Alexander Luns

Stamboeck’s Blogs


%d bloggers liken dit: